Διάσημος στρατηγός επικρίνει τον Trump που οδήγησε σε πόλεμο που το Ιράν «επιθυμούσε» — και του έδωσε υπεροχή

Ο αποστρατευμένος στρατηγός του αμερικανικού στρατού Wesley Clark προειδοποίησε την Κυριακή ότι το Ιράν επιθυμούσε πόλεμο με τις ΗΠΑ εδώ και δεκαετίες — και το παραπάτημα του Trump μπορεί να του έδωσε ανωτερότητα στη σύγκρουση.

Καθώς ο πόλεμος μπαίνει στην έβδομη εβδομάδα του, οι διαπραγματεύσεις πρόσωπο με πρόσωπο στο Πακιστάν απέτυχαν να καταλήξουν σε συμφωνία το Σάββατο το βράδυ. Με τις αμερικανικές δυνάμεις να παραμένουν αναπτυγμένες και το Ιράν σε αυξημένη ετοιμότητα, ο πυροβολικός πόλεμος έχει σε μεγάλο βαθμό σταματήσει — ωστόσο η διπλωματική φάση θα αποδειχθεί καθοριστική.

«Οι διαπραγματεύσεις θα αντικατοπτρίσουν τα αντίστοιχα αποτελέσματα, τις ικανότητες και τη βούληση κάθε πλευράς» έγραψε ο Clark στην USA Today.

«Εδώ θα κερδηθεί ή θα χαθεί ο πόλεμος.»

Παρά τις σημαντικές απώλειες από την αεροπορική εκστρατεία, το Ιράν προσεγγίζει τις διαπραγματεύσεις από μια θέση σημαντικής ισχύος — πιθανώς ανώτερης από αυτή των Ηνωμένων Πολιτειών, προειδοποίησε ο αποστρατευμένος στρατηγός.

Αυτό το πλεονέκτημα προέρχεται από σχολαστική στρατηγική προετοιμασία που διαρκεί χρόνια.

«Το Ιράν έχει μελετήσει τις τακτικές και τις ικανότητες των ΗΠΑ επί χρόνια, και έχει προετοιμαστεί για να αντιμετωπίσει έναν πόλεμο που θεωρούσε αναπόφευκτο και ακόμη και επιθυμητό», έγραψε.

Αξιολογώντας τις αμερικανικές ευπάθειες σε στρατηγικό επίπεδο, το Ιράν ανέπτυξε όπλα και τακτικές ειδικά σχεδιασμένες για να τις εκμεταλλευτεί.

Το Ιράν κατανόησε θεμελιωδώς το αμερικανικό στρατιωτικό δόγμα. Κατανοώντας ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποιούν σχετικά λίγα, πολύ ακριβά όπλα και επιδιώκουν σύντομους πολέμους, με περιορισμένες απώλειες», το Ιράν τοποθετήθηκε για παρατεταμένη σύγκρουση σε εγχώριο έδαφος, ικανό να προκαλέσει καταστροφικές απώλειες κατά των χερσαίων δυνάμεων, έγραψε.

Ταυτόχρονα, το Ιράν αναγνώρισε ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν υποσχεθεί προστασία στα κράτη του Περσικού Κόλπου, όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Κατάρ», και προετοίμασε επιθέσεις εναντίον αυτών των εθνών για να διαταράξει τις αμερικανικές επιχειρήσεις και την αξιοπιστία.

Τα ιστορικά διδάγματα αποδείχθηκαν εξίσου πολύτιμα. Το Ιράν έμαθε από «τον 'πόλεμο των δεξαμενόπλοιων' της δεκαετίας του 1980 ότι ο έλεγχος του Στενού του Χορμούζ ήταν ένα από τα πιο ισχυρά στρατηγικά όπλα στον κόσμο», και στη συνέχεια κατασκεύασε πολυεπίπεδες άμυνες σε όλο το πέρασμα.

Αναγνωρίζοντας τις ανώτερες αμερικανικές ικανότητες, το Ιράν συνεργάστηκε με την Κίνα για να επιταχύνει την ανάπτυξη βαλλιστικών πυραύλων και πυραύλων κρουζ, ενισχύοντας τόσο το εύρος όσο και τη διείσδυση άμυνας. Το έθνος κατασκεύασε πάνω από δύο ντουζίνες υπόγειες πόλεις πυραύλων, τοποθετώντας εγκαταστάσεις παραγωγής και αποθήκευσης πέρα από την εμβέλεια συμβατικών βομβών.

Η ανάπτυξη των ιρανικών όπλων αντανακλούσε εξελιγμένη στρατηγική. Το έθνος επιτέθηκε «με τα παλαιότερα όπλα του πρώτα, και κράτησε τους καλύτερους πυραύλους του μέχρι το Ισραήλ και τα κράτη του Κόλπου να αναγκαστούν να δοσολογούν προσεκτικά τους πυραύλους αναχαίτισης», έγραψε ο Clark.

Κατέχοντας επί του παρόντος πιθανώς το μισό του προπολεμικού αποθέματος πυραύλων του, το Ιράν διατηρεί «άφθονα αποθέματα πυραύλων και drones για να συνεχίσει τις επιθέσεις του για πολλούς μήνες με τον τρέχοντα ρυθμό δαπανών», προειδοποίησε ο στρατηγός. Τα αντιπλοϊκά του συστήματα, που έχουν δοκιμαστεί σε μάχη από τις δυνάμεις Houthi επί τρία χρόνια, παραμένουν εξαιρετικά αποτελεσματικά. Οι κατανεμημένες δομές διοίκησης και ελέγχου διασφαλίζουν λειτουργική συνέχεια παρά τη ζημιά στο κεντρικό στρατηγείο, με τις επαρχιακές αρχές να διατηρούν ανεξάρτητες επιθετικές ικανότητες.

Η εξωτερική υποστήριξη ενισχύει σημαντικά τη θέση του Ιράν, πρόσθεσε ο Clark. «Η ρωσική πληροφορία και οι κινεζικές δορυφορικές εικόνες έχουν δώσει στους οργανισμούς του Ιράν ακριβείς και σχετικά έγκαιρες θέσεις στόχων. Η Ρωσία και η Κίνα συνεχίζουν να παραδίδουν στρατιωτικό υλικό και χημικά στο Ιράν.»

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ακολούθησαν μια συμβατική στρατηγική. Το Πεντάγωνο εφάρμοσε οικείες τεχνολογίες αόρατης πτήσης και «ακριβούς πλήγματος» κατά ιρανικών στόχων, τακτικές που το Ιράν είχε παρατηρήσei από το 1991 και πιο πρόσφατα στη σύγκρουση του Ιουνίου. Ωστόσο, «όταν τα πρώιμα πλήγματα κατά των ιρανικών αεράμυνας, ηγεσίας και προσβάσιμων στρατιωτικών στόχων απέτυχαν να επιτύχουν πρώιμη νοκ άουτ, οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν να αναζητούν έξοδο λόγω κρίσιμων αναγκών πυρομαχικών, χρονικών ορίων στις αναπτύξεις, απροθυμίας να υποστούν απώλειες και αυξανόμενων πολιτικών προκλήσεων σε ένα εκλογικό έτος—ακριβώς όπως προέβλεπε το Ιράν.» Η αμερικανική αεροπορική ισχύς δεν μπορούσε να δημιουργήσει αποφασιστικό στρατηγικό πλεονέκτημα αρκετά γρήγορα.

Οι διαπραγματεύσεις καθορίζουν τώρα την επίτευξη όλων των υπόλοιπων αμερικανικών στόχων. Θεμελιώδη ερωτήματα παραμένουν, έγραψε ο Clark «Θα παραιτηθεί το Ιράν από τα πυρηνικά του υλικά και θα συμφωνήσει σε καμία ή περιορισμένη εμπλουτισμό, που επιβάλλεται με επιθεωρήσεις; Θα αποδεχτεί το Ιράν περιορισμούς στα προγράμματα πυραύλων και drones του; Θα διαλύσει το Ιράν τον 'άξονα αντίστασης' του και θα σταματήσει την υποστήριξη της Hezbollah; Θα ανοίξει το Ιράν πλήρως το Στενό του Χορμούζ για να περάσουν όλοι ελεύθερα;»

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές αντιμετωπίζουν «ένα απόλυτα αντίθετο σύνολο στόχων του Ιράν, που περιλαμβάνουν την απόσυρση των δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών από την περιοχή, την εγγύηση μη περαιτέρω επιθέσεων κατά του Ιράν, την κατάργηση όλων των κυρώσεων, την καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων και ούτω καθεξής. Το Ιράν προετοιμάζει μόνιμο έλεγχο του στενού.

«Το αποτέλεσμα θα εξαρτηθεί από την επιδεξιότητα των διαπραγματευτών και τη μόχλευση που μπορούν να φέρουν.»

Παρόλο που ανακοινώθηκε ως δίωρο τέλος των εχθροπραξιών, «η κατάπαυση του πυρός θα παραταθεί πιθανώς, και αυτό δίνει ακόμη μεγαλύτερη μόχλευση στο Ιράν», έγραψε ο Clark.

«Το κλείσιμο του στενού έχει δώσει στο Ιράν κάτι πιο ισχυρό ακόμη και από τον πυρηνικό εκβιασμό, και οι Ιρανοί το χρησιμοποιούν.»

«... Η Ουάσινγκτον πρέπει να διαπραγματευτεί από μια ισχυρότερη θέση. Για να 'πάμε στην πηγή' πρέπει να ευθυγραμμιστούμε με τους συμμάχους μας, να κερδίσουμε τη δημόσια υποστήριξη και υπομονή στο εσωτερικό, και να θέσουμε μια προθεσμία για τις διαπραγματεύσεις. Καμία καθυστέρηση. Ενώ μιλάμε, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να συνεχίσουμε την αεροπορική εκστρατεία, με ίσως κάποιες νέες τακτικές και, πάνω απ' όλα, να προετοιμαστούμε με τους συμμάχους μας να ανοίξουμε το Στενό του Χορμούζ με τη βία.

«Θα υπάρξουν περισσότερες μάχες πριν τελειώσει αυτό; Σχεδόν σίγουρα.»