Αυτή η μοναδική λέξη θα μπορούσε να κοστίσει στους προοδευτικούς την αμερικανική τους ιθαγένεια

Οι Ρεπουμπλικάνοι το ξανακάνουν, και είναι δύσκολο να υπερεκτιμήσει κανείς πόσο ανατριχιαστικό είναι αυτό και τι μας λέει για την κατεύθυνση που θέλουν να πάρουν την Αμερική τα μέλη αυτού του κόμματος.

Ο βουλευτής του Τέξας Chip Roy ετοιμάζεται να εισαγάγει νομοσχέδιο που αποκαλεί «MAMDANI Act», εμπνευσμένο από τον Zohran Mamdani, τον πρόσφατα εκλεγμένο δημοκρατικό σοσιαλιστή δήμαρχο της Νέας Υόρκης, το οποίο θα επέτρεπε στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση να απαγορεύει την είσοδο, να απελαύνει και να αφαιρεί την πολιτογραφηθείσα υπηκοότητα από οποιοδήποτε πρόσωπο υποστηρίζει ή «συνδέεται» με κινήματα που ο Roy αποκαλεί «ολοκληρωτικά». Η λίστα περιλαμβάνει, από την ιστοσελίδα του βουλευτή Roy:

Το νομοσχέδιο στοχεύει άτομα που «γράφουν, διανέμουν, κυκλοφορούν, εκτυπώνουν, εκθέτουν, κατέχουν ή δημοσιεύουν» υλικό που υποστηρίζει τον σοσιαλισμό ή οποιαδήποτε από τις άλλες αυτές ιδέες.

«Κατέχουν;» Αυτή η μονάχα λέξη σημαίνει ότι η κατοχή ενός αντιτύπου του Κεφαλαίου του Μαρξ, ή ενός φυλλαδίου από μια ομάδα αλληλεγγύης με την Παλαιστίνη, ή ενός φθαρμένου τσέπης του Howard Zinn — ή ίσως ακόμα και ενός από τα βιβλία μου για το New Deal — θα αρκούσε για να καταστήσει έναν κάτοχο πράσινης κάρτας ή έναν πολιτογραφηθέντα πολίτη «απαράδεκτο ή απελάσιμο».

«Συνδέεται;» Αυτό θα εμπόδιζε οποιονδήποτε έχει ποτέ συνδεθεί με το Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα της Νέας Υόρκης εκ μέρους του οποίου κατήλθε ο Mamdani (μαζί με το κανονικό Δημοκρατικό Κόμμα· η Νέα Υόρκη έχει ψηφοφορία σύντηξης, οπότε μπορείς να θέσεις υποψηφιότητα με δύο κόμματα ταυτόχρονα) να παραμείνει στην Αμερική. Πήγατε σε σύσκεψη, συγκέντρωση ή γραφτήκατε στη λίστα αλληλογραφίας τους; Τελειώσατε.

«Γράφουν;» Αυτό σημαίνει ότι έρχονται για μένα, και για σας αν έχετε ποτέ αποτυπώσει γραπτώς τα είδη απόψεων που οι Ρεπουμπλικάνοι αποκαλούν σοσιαλισμό, όπως τα επισιτιστικά κουπόνια και τα σχολικά γεύματα, η δωρεάν τριτοβάθμια εκπαίδευση, οι δημόσιες βιβλιοθήκες, ένα εθνικό σύστημα υγειονομικής περίθαλψης, η αστυνομία και η πυροσβεστική, και αυτοκινητόδρομοι χωρίς διόδια. (Όταν ο δισεκατομμυριούχος David Koch κατήλθε για αντιπρόεδρος το 1980 με αντισοσιαλιστική ατζέντα, ζητούσε την κατάργηση όλων αυτών των μορφών «σοσιαλισμού».)

«Διανέμουν;» Και φαίνεται ότι θα ερχόντουσαν και για το Substack. Μαζί με το τοπικό βιβλιοπωλείο ή τη βιβλιοθήκη σας.

Δεν έχουμε δει κάτι τόσο εκτεταμένο από τους Νόμους περί Αλλοδαπών και Ιζόλων του 1798, όταν ο τότε Πρόεδρος John Adams έριξε στη φυλακή περίπου 30 εκδότες και συντάκτες εφημερίδων επειδή τον επέκριναν. Ο εγγονός του Μπεν Φράνκλιν συνελήφθη επειδή δημοσίευσε άρθρο γνώμης που αποκαλούσε τον πρόεδρο «γέρο, γκρινιάρη, φαλακρό, τυφλό, ανάπηρο, νηστικό Adams». Ένας μεθυσμένος σε μια πόλη του Νιου Τζέρσεϊ συνελήφθη επειδή τον επέκρινε ενώ έπινε σε μπαρ. Η υπέρβαση του Adams του κόστισε τις εκλογές του 1800 μπροστά στον τότε πολιτικό του αντίπαλο Thomas Jefferson, ο οποίος τάχθηκε ανοιχτά κατά των Νόμων.

Αλλά να που ξαναβρισκόμαστε εδώ, και ιδού μια ακόμα επικίνδυνη υπέρβαση εκ μέρους του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος σε αυτό το νομοσχέδιο: το νομοσχέδιο του Roy απαγορεύει ρητά τον δικαστικό έλεγχο οποιασδήποτε απόφασης απαραδεκτότητας, απέλασης ή αποπολιτογράφησης που εκδίδεται βάσει αυτού.

Με άλλα λόγια, αν αυτός ο νόμος ψηφιστεί, τότε κανένα δικαστήριο δεν μπορεί να σταματήσει ή να αμφισβητήσει την κυβέρνηση: ούτε habeas corpus, ούτε ουσιαστικές εφέσεις· απλά μια εντολή από τον Γενικό Εισαγγελέα ή κάποιον ηλίθιο στην ICE ή στο Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας και βρίσκεσαι σε αεροπλάνο ή εγκλωβισμένος σε ένα κολαστήριο «κέντρο κράτησης», ίσως για το υπόλοιπο της ζωής σου.

Αυτό δεν είναι μεταναστευτική πολιτική, είναι η αρχιτεκτονική ενός αστυνομικού κράτους, και βασίζεται στον τρόπο με τον οποίο οι Ναζί αφαίρεσαν την ιθαγένεια από Γερμανούς Εβραίους και πολιτικούς αντιφρονούντες το 1935 βάσει των Νόμων Ιθαγένειας του Ράιχ.

Έχω περπατήσει στο μουσείο Topography of Terror του Βερολίνου, και τα έγγραφα που εκτίθενται αφηγούνται την φρικτή ιστορία του πώς οι δικηγόροι που συνέταξαν εκείνους τους ναζιστικούς νόμους μελέτησαν τους δικούς της φυλετικούς και πολιτικούς νόμους αποκλεισμού της Αμερικής για έμπνευση.

Τώρα ο Ρεπουμπλικάνος Chip Roy θέλει να τους επαναφέρει στην Αμερική καθώς οι Ρεπουμπλικάνοι προσπαθούν να αναδημιουργήσουν τη χώρα μας κατ' εικόνα της Ρωσίας του Putin — του μέντορα του Trump — ή — όπως υπαινίσσονται ανοιχτά οι συγγραφείς του Project 2025 — της Ουγγαρίας του Orbán.

Ο ομώνυμος του νομοσχεδίου, Δήμαρχος Mamdani, απέκτησε αμερικανική υπηκοότητα το 2018 αφού ήρθε εδώ από την Ουγκάντα ως παιδί. Δεν έχει κατηγορηθεί αξιόπιστα για κανένα έγκλημα, και όπως τεκμηριώνει με λεπτομέρεια το Brennan Center for Justice, το Ανώτατο Δικαστήριο έχει επανειλημμένα απορρίψει τη χρήση της αφαίρεσης υπηκοότητας ως πολιτικό όπλο, όπως ο Putin κάνει πλέον συστηματικά και ο Trump αγαπά να απειλεί.

Αυτό ανάγεται ως και στην προσπάθεια ανατροπής της απόφασης του Ανώτατου Δικαστηρίου Schneiderman του 1943, η οποία έκρινε ότι η κυβέρνηση πρέπει να αποδείξει «έλλειψη προσήλωσης» στο Σύνταγμα με «σαφείς, αδιαμφισβήτητες και πειστικές» αποδείξεις. Η διαφωνία με την πολιτική κάποιου δεν αρκεί ούτε κατά πολύ. Αλλά ο Roy και οι σύμμαχοί του δεν ενδιαφέρονται για την υπάρχουσα νομολογία· θέλουν να γράψουν νέους νόμους που να ακυρώνουν αυτή την απόφαση (και την κοινή ευπρέπεια) εντελώς.

Ο Roy είπε στο Breitbart ότι στόχος του είναι αυτό που αποκαλεί «Κόκκινη-Πράσινη Συμμαχία» σοσιαλιστών και ισλαμιστών, και μια περίληψη από το γραφείο του πηγαίνει ακόμα πιο μακριά, ισχυριζόμενη ότι οι τρέχουσες μεταναστευτικές πολιτικές — αντηχώντας την πρόσφατη ομιλία του Clarence Thomas για την οποία έγραψα τη Δευτέρα — έχουν παράγει «επικίνδυνα επίπεδα αντίθεσης σε κλασικά αμερικανικά πολιτικά δόγματα, όπως ο καπιταλισμός ελεύθερης αγοράς».

Αυτή είναι μια εξαιρετική παραδοχή, διότι ο Roy δεν προτείνει να απελαύνει άτομα που διαπράττουν εγκλήματα, ή που υποστηρίζουν την τρομοκρατία, ή ακόμα και που έλεγαν ψέματα στις αιτήσεις υπηκοότητάς τους. Θέλει αντ' αυτού να αφαιρεί την υπηκοότητα και στη συνέχεια να απελαύνει άτομα που δεν πιστεύουν επαρκώς στην αρρύθμιστη, χαμηλής φορολογίας εκδοχή του λεγόμενου καπιταλισμού ελεύθερης αγοράς που υποστηρίζεται από τους δεξιούς δισεκατομμυριούχους που κατέχουν τώρα το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

Αυτό είναι ένα τεστ πίστης σε μια ιδεολογία και όχι σε μια χώρα, και, όπως εκθέτω στο The Hidden History of American Oligarchy, είναι το είδος της νομοθεσίας που οι βαρώνοι-ληστές της δεκαετίας του 1920 και οι John Birchers και το κίνημα McCarthy της δεκαετίας του 1950 ονειρεύονταν αλλά δεν μπόρεσαν ποτέ να περάσουν από το Κογκρέσο και ούτε ο Taft ούτε ο Eisenhower θα υπέγραφαν ποτέ.

Έχουμε στην πραγματικότητα εφαρμόσει ξανά μια μικρότερη, πιο τοπική εκδοχή αυτού του πειράματος, και κατέληξε σε ντροπή. Οι Επιδρομές Palmer του 1919 και 1920 είδαν περίπου 10.000 μετανάστες να συλλαμβάνονται χωρίς εντάλματα και 556 από αυτούς να απελαύνονται, συμπεριλαμβανομένης της αναρχικής Emma Goldman, όλοι για το έγκλημα της κατοχής λανθασμένης πολιτικής.

Ο νόμος Communist Control Act του 1954 που ψηφίστηκε από τους Ρεπουμπλικάνους στην κορύφωση του Μακαρθισμού, κηρύχθηκε τελικά αντισυνταγματικός από το Ανώτατο Δικαστήριο το 1973 και οι περισσότερες διατάξεις του καταργήθηκαν. Κάθε φορά που έχουμε δοκιμάσει αυτού του είδους το νεοφασιστικό πράγμα, η χώρα κοίταξε πίσω με ντροπή, έχοντας ξαναμάθει ότι η Πρώτη Τροπολογία δεν έχει εξαίρεση για ανθρώπους που λένε ότι πρέπει να φορολογήσουμε τους νοσηρά πλούσιους για να χτίσουμε και να στηρίξουμε μια μεσαία τάξη.

Η ιστορία μας λέει, ξανά και ξανά, ότι μόλις δώσεις στην κυβέρνηση την εξουσία να εξαφανίζει ανθρώπους για αυτά που διαβάζουν, γράφουν, πιστεύουν ή υποστηρίζουν, αυτή η εξουσία δεν μένει ποτέ στραμμένη μόνο στους αρχικούς στόχους.

Σήμερα ζουν στις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν 25 εκατομμύρια πολιτογραφηθέντες πολίτες και 12,8 εκατομμύρια κάτοχοι πράσινης κάρτας, και καθένας από αυτούς, βάσει του νομοσχεδίου Roy, θα υπόκειται στον έλεγχο και ενδεχόμενη ανάκληση της ιθαγένειάς του με βάση κάποιον δεξιό που τους καταγγέλλει σε έναν ομοσπονδιακό γραφειοκράτη ή αστυνομική υπηρεσία ή την ανακάλυψη ενός βιβλίου στο σπίτι τους.

Θα απειλούσε εκατομμύρια νόμιμους μόνιμους κατοίκους και κατόχους θεωρήσεων που εργάζονται στα νοσοκομεία μας, χτίζουν τα σπίτια μας, διδάσκουν τα παιδιά μας, σχεδιάζουν τα ηλεκτρονικά μας και ακόμα καλλιεργούν την τροφή μας. Ο φόβος από μόνος του είναι το ζητούμενο: αν είσαι πολιτογραφηθείς πολίτης ή κάτοχος πράσινης κάρτας ή θεώρησης και θέλεις να παραστείς σε μια συγκέντρωση για την Ελεύθερη Παλαιστίνη, μια συνάντηση εργατικού σωματείου ή μια συνεδρίαση οργάνωσης δικαιωμάτων ενοικιαστών, θα έπρεπε τώρα να αναρωτηθείς αν κάποιος βοηθός στο γραφείο του Stephen Miller μπορεί να αποφασίσει ότι αυτό συνιστά «υποστήριξη του σοσιαλισμού».

Και είναι ένας από τις δεκάδες παρόμοιους νόμους που έχουν προταθεί από Ρεπουμπλικάνους τα τελευταία χρόνια.

Πιθανώς, αυτό είναι το είδος πράγματος που εννοούσε ο δισεκατομμυριούχος που χρηματοδότησε την άνοδο του JD Vance στη Γερουσία και στην αντιπροεδρία όταν είπε περιβόητα: «Δεν πιστεύω πλέον ότι η ελευθερία και η δημοκρατία είναι συμβατές». Αυτός είναι ο δισεκατομμυριούχος του οποίου η εταιρεία συγκεντρώνει τώρα πληροφορίες για Αμερικανούς για λογαριασμό του καθεστώτος Trump.

Τηλεφωνήστε στον βουλευτή σας μέσω του κεντρικού τηλεφωνείου του Καπιτωλίου στο (202) 224-3121 και πείτε τους ότι αντιτίθεστε στο MAMDANI Act και σε οποιαδήποτε νομοθεσία που δημιουργεί εγκλήματα σκέψης, δημοσίευσης και ομιλίας, και στη συνέχεια χρησιμοποιήστε το εργαλείο δράσης της ACLU για να βεβαιωθείτε ότι οι γερουσιαστές σας σας ακούνε επίσης.

Υποστηρίξτε το Council on American-Islamic Relations, που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή κατά του προηγούμενου «Sharia-Free America Act» του Roy, και ενισχύστε το American Immigration Council καθώς ετοιμάζει τις αναπόφευκτες νομικές προσφυγές. Εμπλακείτε με το Indivisible και το τοπικό Δημοκρατικό Κόμμα για να διασφαλίσετε ότι οι ενδιάμεσες εκλογές του 2026 θα στείλουν τον Roy και κάθε συν-υποστηρικτή αυτού του νομοσχεδίου μόνιμα σπίτι.

Το Σύνταγμα δεν υπερασπίζεται τον εαυτό του και ούτε η ελευθερία· αυτή η δουλειά ανήκει σε εμάς, και η ώρα να ασχοληθούμε με αυτή είναι τώρα.