یادگارهای یک انقلاب، بخش چهارم: بانک از پیش در حال سوختن بود

مجله بیت‌کوین

یادگارهای یک انقلاب، بخش چهارم: بانک از پیش در آتش می‌سوخت

انقلاب‌ها آثاری از خود به جای می‌گذارند. در تابستان 1390 (2011)، نقاشی به نام الکس شافر یک سه‌پایه روی پیاده‌رویی در ون‌نویز کالیفرنیا برپا کرد و شروع به نقاشی شعبه بانک چِیس در آن سوی خیابان کرد. در ذهنش، ساختمان در آتش می‌سوخت — شعله‌هایی از پنجره‌ها بیرون می‌زدند، دود سیاه بالای درختان نخل بالا می‌رفت و لوگوی چِیس هنوز از میان گرما خوانا بود. او به شیوه نقاشی در فضای باز (پلِن‌اِر) کار می‌کرد، همان‌طور که امپرسیونیست‌ها کنار رود سن و در مزارع یونجه کار کرده بودند، با این تفاوت که موضوع نقاشی شعبه‌ای از بزرگ‌ترین بانک آمریکا بود، سه سال پس از آنکه با پول عمومی نجات یافته بود. رهگذری با پلیس تماس گرفت. وقتی اثر هنری روی eBay به قیمت ۲۵٬۲۰۰ دلار به یک کلکسیونر آلمانی فروخته شد، شافر تنها کار منطقی را کرد و بیشتر نقاشی کشید.

آثار هنری گردآمده در نمایشگاه «یادگارهای یک انقلاب» در Bitcoin 2026 ریشه‌های اعتراضی را دنبال می‌کنند که اعتراض خیابانی را به تولد ارز دیجیتال بیت‌کوین پیوند می‌دهد — پیاده‌روی برفی توکیو با کولین بورجز، پل هوایی لس‌آنجلس زیر پوسترهای گندم‌پیست با میر وان، یورش ناموفق پلیس در اوهایو که با آهنگ‌ها و کت پرچمی افرومن پاسخ داده شد. نقاشی‌های «بانک‌های در آتش» شافر به همین ریشه تعلق دارند و با پیشینه‌ای هنری-تاریخی ارائه می‌شوند که موضع را تیزتر می‌کند. منتقدان هنری خط آشکاری به نقاشی «موزه هنر کانتی لس‌آنجلس در آتش» (1344-1347/1965-1968) اد روشا کشیده‌اند، نقاشی‌ای که یک نهاد فرهنگی را به آتش کشید و دوباره آن را به دیوار همان موزه آویخت. شافر موزه را با بانک عوض کرد، دوران بحران نفتی را با دوران نجات مالی جایگزین کرد و نقاشی را از آتلیه بیرون آورد و روی پیاده‌رو جلوی خود ساختمان گذاشت — همین امر باعث شد افسران پلیس لس‌آنجلس از او بازجویی کنند و بپرسند آیا او تروریستی است که قصد دارد آنچه را روی بوم‌هایش کشیده عملی کند. او به آن‌ها گفت: «شاید بعضی‌ها بگویند بانک‌ها خودشان تروریست‌اند.» در تیرماه 1391 (جولای 2012) بیرون از یک شعبه چِیس در مرکز شهر به خاطر نوشتن کلمه «Crooks» (کلاهبردار) با گچ کنار لوگو دستگیر شد و دوازده ساعت را به جرم خرابکاری خفیف در زندان گذراند.

شافر که در 1348 (1969) در لس‌آنجلس متولد شد و در کالج طراحی ArtCenter در پاسادنا تحصیل کرد، هشت سال به عنوان هنرمند دیجیتال — از جمله در سه‌گانه اصلی Spyro the Dragon — کار کرد، پیش از آنکه صفحه نمایش را با سه‌پایه عوض کند و برای تدریس اصول نقاشی، طراحی و ترکیب‌بندی به ArtCenter بازگردد. مانند میر وان، او سال‌ها در مرکز شهر لس‌آنجلس کار کرد، محله‌ای که به مثابه کانون یک دهه ناآرامی آمریکا عمل کرد — اکیوپای لس‌آنجلس چند کوچه آن‌طرف‌تر از آتلیه‌اش روی چمن شهرداری اردو زده بود، اعتراضات گچ‌نویسی 1391 (2012) که سراسر کشور را فراگرفت یکی از کانون‌های اصلی‌اش بیرون یک شعبه چِیس در مرکز شهر بود، و منطقه اطراف خیابان پنجم و سن‌خولیان آزمون فشار آشکاری برای هر سیستمی ماند که قرار بود نجات مالی‌ها آن را درست کرده باشد.

سری «بانک‌های در آتش» در سال 1388 (2009)، بلافاصله در پی فروپاشی مالی آغاز شد. او گفته است: «همه مشکلات آمریکا به نظرم به یک ریشه مشترک اشاره دارند. و آن این است: پول مزخرف است.» جامعه ارز دیجیتال بیت‌کوین به سرعت او را پیدا کرد، و دلایلش آشکار است. تیتر روزنامه تایمز جاسازی‌شده در بلاک پیدایش — «صدراعظم در آستانه دومین نجات مالی برای بانک‌ها» — همان تشخیصی است به زبان متن که شافر با رنگ روغن، روی پیاده‌رو، در حالی که ساختمان هنوز پابرجا بود، بیان می‌کرد.

پیش از پنل او در Bitcoin 2026 با الکس شافر نشستم تا درباره اعتراض پلِن‌اِر، بحران 1387 (2008)، معماری نجات‌های مالی، و معنای نقاشی کردن ساختمانی در آتش در حالی که ساختمان هنوز آنجاست صحبت کنیم.

BMAG: الکس، سری «بانک‌های در آتش» را در 1388 (2009) آغاز کردی — نه در آتلیه، بلکه روی پیاده‌رو، به شیوه پلِن‌اِر، جلوی خود ساختمان‌ها. برای کسانی که برای اول بار با این اثر روبرو می‌شوند، می‌توانی صحنه را توصیف کنی؟ وقتی اولین بار سه‌پایه‌ات را روبروی یک شعبه چِیس برپا کردی، در کشور چه می‌گذشت، و چه چیزی پیاده‌رو را به جای درست برای نقاشی کردن تبدیل کرد؟

الکس: در 1388 (2009) نقاشی «پلِن‌اِر» می‌کردم (و همچنان از آن لذت می‌برم) که یعنی کار در محل، در فضای باز، مستقیماً از طبیعت؛ این شیوه ارتباط زیادی با امپرسیونیست‌های فرانسوی دارد و کار بسیار لذت‌بخشی است. از آنجا که در آن زمان در لس‌آنجلس زندگی می‌کردم، موضوع مورد علاقه‌ام برای نقاشی منظره شهری بود و اغلب روی پیاده‌رو با سه‌پایه و لوازم نقاشی مستقر می‌شدم، پس به خلق هنر در فضای عمومی عادت داشتم. همچنین در 1388 (2009) شروع کردم به توجه جدی به اخبار مالی و فرایند یادگیری‌ای آغاز کردم که تا امروز ادامه دارد. در آن زمان به تدریج به این نتیجه رسیدم که بحران مالی 1387 (2008)!! و نجات‌های مالی چند تریلیون دلاری پس از آن، آن‌چیزی نبودند که به ما القا شده بود. به این‌ها اضافه کن که یک دوست درباره برنامه‌ای به نام Keiser Report به من گفت. حالا مکس و استیسی، همراه با انواع اخبار و اطلاعات روی یوتیوب، با ذکاوت و بینش مرا از آنچه دقیقاً اتفاق می‌افتاد آگاه می‌کردند. فقط می‌توانستم به یک نتیجه برسم: این یک جنایت سازمان‌یافته بود و نه تنها مجرمان از آن فرار می‌کردند، بلکه پول هم می‌گرفتند. وحشتناک. ضدآمریکایی، ضدسرمایه‌داری، ضد نظم و قانون. چند سال بعد و پس از رادیکال شدن، دنبال راهی برای بیان خشمم بودم. خیلی پلِن‌اِر نقاشی می‌کردم، به‌خصوص با دوستی که در ون‌نویز زندگی می‌کرد. در محله‌اش این بانک چِیس را دیدم که قبلاً Washington Mutual بود و قبل از آن Home Savings and Loan بود و ساختمانی زیبا با طراحی میلارد شیتس به سبک مدرن اواسط قرن بود. آن لحظه‌ای بود که شکلات چشم‌هایم در کره بادام‌زمینی ذهنم فرو رفت: می‌خواهم این بانک چِیس را به شیوه پلِن‌اِر طوری نقاشی کنم که انگار سقفش در آتش است. یک روز بعد این عکس را گرفتم:

BMAG: خطی هنری-تاریخی بین کار تو و نقاشی «موزه هنر کانتی لس‌آنجلس در آتش» اد روشا مدام کشیده می‌شود — نقاشی‌ای که یک نهاد فرهنگی را به آتش کشید و سپس دوباره به دیوارهای همان نهاد آویخته شد. تو موزه را با بانک عوض کردی، دوران بحران نفتی را با دوران نجات مالی جایگزین کردی و اثر را از آتلیه بیرون آوردی و روی پیاده‌رو گذاشتی. وقتی به این ریشه‌ها نگاه می‌کنی، آیا خودت را ادامه‌دهنده گفتگویی می‌بینی که روشا آغاز کرد، یا تشخیص‌دهنده چیزی که او در دهه 1340 (1960) هنوز نمی‌توانست ببیند — فساد خاص سیستمی مالی که اکنون فرهنگی را اداره می‌کند که زمانی آن را اداره می‌کرد؟ آیا در وضعیت کنونی خاورمیانه دژاوو دارید؟

الکس: فکر می‌کنم چیزی که این دو نقاشی مشترک دارند این است که از احساس خشم زاده شده‌اند. اما متفاوت‌اند در اینکه یکی درباره تروریسم مالی است و دیگری درباره فقدان نمایندگی نهادی برای هنرمندان. روشا اثرش را از 1344 تا 1347 (1965 تا 1968) نقاشی کرد، که جالب است زیرا همان زمانی بود که فرانسوی‌ها با معاوضه دلارهای کاغذی‌شان با طلای واقعی فشار زیادی روی دلار آمریکا می‌آوردند؛ در آن زمان این معامله‌ای باورنکردنی در یک بازار دستکاری‌شده بود. همه تورم را حس می‌کردند، مطمئنم حتی اد روشا هم، از مخارج احمقانه دولت در سیاست خارجی و داخلی؛ فرانسوی‌ها می‌دانستند چرا (ویتنام)، و چند سال بعد نیکسون پنجره طلا را بست و خلق پول بی‌قید و شرط را در مقیاسی که تا آن روز تصورش هم نمی‌شد آزاد کرد. از قضا این به نفع بازار هنر «با حرف بزرگ» شد از طریق سیلاب کردن سالن‌های حراج هنر معاصر آمریکایی با پول توسط سیا برای ترویج ایده استثناگرایی آمریکایی؛ یعنی، نه تنها آمریکا شما کمونیست‌ها را در رسیدن به ماه شکست داد، هنر ما هم بهتر است (یعنی: گران‌تر). سال 1352 (1973) حراج معروف باب اسکال از مجموعه هنر معاصرش بود که همه رکوردهای قیمتی آن زمان را شکست. بازی شروع شده بود.

BMAG: پلیس لس‌آنجلس هنگام نقاشی از تو به عنوان مظنون احتمالی تروریسم بازجویی کرد، و در 1391 (2012) به خاطر نوشتن کلمه «Crooks» با گچ کنار لوگوی چِیس دستگیر شدی — دوازده ساعت زندان به جرم خرابکاری خفیف. میر سانسور شد و تقریباً حذف شد. به کولین از طرف Mt. Gox گفته شد که اگر به اعتراض ادامه دهد همه بیت‌کوین‌هایشان را از دست می‌دهند. افرومن با هجوم هفت مأمور مسلح با تفنگ‌های تهاجمی روبرو شد. مورد تهدید قرار گرفتن توسط دولت درباره خود اثر هنری — و اینکه نهادهایی که نقاشی می‌کردی واقعاً از چه می‌ترسیدند — به تو چه آموخت؟

الکس: قدرت‌های حاکم، نهادها، می‌خواهند مردم به جان هم بیفتند. تصور کن آن تصویرسازی‌های هرم سلسله‌مراتبی را که در یک سطح «مردم» قرار دارند و بالاتر از آن‌ها لایه‌هایی مثل پلیس، سیستم قضایی، سیاستمداران، مدیران ارشد اجرایی، بانک‌ها، بانک‌های مرکزی، شیطان و غیره. هر لایه بالاتر از مردم در طول قرن‌ها راه‌هایی برای اعمال قدرت بر ما ایجاد کرده، به دلایل مختلف اما عمدتاً به این خاطر که از هدایت شدن مجموع خشم ما به سمت لایه‌های بالایی مذکور می‌ترسند. از ترفند محبوبشان استفاده می‌کنند و مردم را به دسته‌های مختلف تقسیم می‌کنند و به هر طرف شکایات و سپرهای بلاگردان خاص خودش را می‌دهند. سپس رسانه‌های جریان اصلی کارشان را انجام می‌دهند و مردم هر دو طرف را تحریک می‌کنند و اینک: خشم و اعتراض از پهلو به پهلو و ما به سمت یکدیگر، اما هیچ‌کدام به سمت بالا. به محض اینکه کسی در لایه مردم شروع به افشای بی‌عدالتی در لایه بالایی کند، برایش دردسر خواهد آمد. همه کسانی که نام بردی، میر، کولین، افرومن، حسابرسان متمم اول، معترضان مالیاتی و غیره، همه این را می‌دانند. تجربه‌ام با این سری جاری «بانک‌های در آتش» در طول سال‌ها چیزهای زیادی درباره هنر، دنیای هنر، دنیای مالی، حقیقت، عدالت، راه و روش آمریکایی و غیره به من آموخته. چیزهای بزرگ، چیزهای ترسناک، چیزهای عمیق... اما اولین چیزی که آموخت قدرت تماشاگری است و اینکه وقتی روح قوی تو را به انجام کاری تحریک می‌کند، حتی اگر کمی عجیب یا ترسناک به نظر برسد، باید دنبالش بروی.

BMAG: تو صریحاً گفته‌ای که «پول مزخرف است» — که همه مشکلات پراکنده آمریکا به یک ریشه مشترک برمی‌گردند. چطور به این تشخیص رسیدی، و وقتی اول بار با ارز دیجیتال بیت‌کوین آشنا شدی، آیا احساس تأییدیه‌ای برای چیزی که داشتی نقاشی‌اش می‌کردی داشتی، یا نوعی پاسخ متفاوت به همان سؤال؟

الکس: فکر می‌کنم دقیق‌تر بگویم که پول «فیات» یعنی ارز فیات یعنی اسکناس فدرال رزرو، مزخرف است. ارز فیات قرن‌ها پیش برای جنگیدن اختراع شد و پتروددلار آمریکایی تفاوتی ندارد. جنگ بی‌پایان، جنگ‌های تجاوزکارانه، جنگ با مواد مخدر، جنگ با سرطان... هر چه بگویی جنگی در جریان است چه له چه علیه آن، و در نهایت همه توسط فدرال رزرو تأمین مالی می‌شود. هر ایده وحشتناکی که رهبران به اصطلاح ما مطرح می‌کنند تأمین مالی می‌شود. درست است: «عشق به پول ریشه همه بدی‌هاست» اما در مورد دلار آمریکا، خود پول است نه فقط عشق به آن. نحوه خلق آن از هیچ و مضمرات آن اساساً چیزی جز بی‌توجهی و بی‌احترامی کامل به ارزش زندگی و کار انسان نشان نمی‌دهد. علی‌رغم این، تمدن به «پول» نیاز دارد. پول خوب البته. ساختار اجتماعی که پول است از سرمایه‌داری قدیمی‌تر است، صادقانه بگویم به قدمت خود جامعه است و ابزاری است که جوامع پیچیده و تخصصی از طریق آن شکل می‌گیرند، رشد می‌کنند و شکوفا می‌شوند. طلا و نقره برای هزاران سال این وظیفه را انجام دادند، آن‌ها دارای ویژگی‌های کلاسیک پول سالم هستند از این نظر که کمیاب، قابل تعویض، قابل حمل، قابل تقسیم، بادوام، یک واحد اندازه‌گیری و واسطه مبادله‌اند. وقتی این را به عنوان واقعیت بپذیری، سپس درباره ارز دیجیتال بیت‌کوین یاد می‌گیری، کم‌کم و سپس ناگهان به کسی روشن می‌شود که این بزرگترین شکلی است که مفهوم پول تا به حال به خود گرفته. و بعد واقعاً فکر می‌کنی که اگر بتوانیم پول را درست کنیم، واقعاً می‌توانیم دنیا را درست کنیم! منابع مالی شر را قطع کنید!

BMAG: این نمایشگاه «یادگارهای یک انقلاب» نام دارد، و کار تو را در کنار تابلوی اعتراضی کولین در Mt. Gox، دیوارنگاری‌های دوره اکیوپای میر وان و پوسترهای اعتراضی گندم‌پیست، و کت پرچمی افرومن قرار می‌دهد — به همراه یک نسخه اصلی روزنامه تایمز از ۳ ژانویه ۱۳۸۷ (2009/01/03)، روزنامه‌ای که ساتوشی در بلاک پیدایش کدگذاری کرد. آثار اسکناس دلاری که اینجا نشان می‌دهی از مسیر متفاوتی به همان نتیجه‌گیری می‌رسند. از کسی که از این نمایشگاه بازدید می‌کند چه می‌خواهی با خود ببرد — به‌خصوص کسی که ارز دیجیتال بیت‌کوین را به عنوان یک تیکر قیمتی می‌شناسد اما هرگز به آن به عنوان ادامه مبارزه‌ای فکر نکرده که هنرمندان، سایفرپانک‌ها و معترضان دهه‌هاست در آن هستند؟

الکس: صادقانه، مثل همه نقاشی‌هایم، می‌خواهم مردم پیش از هر چیز از نظر بصری تحت تأثیر قرار بگیرند... چه سطح رنگ باشد، چه رنگ، کنتراست، تأثیر نور، تصویرسازی، فقط برای چشم‌ها جذاب باشد اول، سپس برای ذهن. کیفیت پیکسلی با وضوح پایین قطعات سری «Devaluation» را برای تماشا جذاب می‌یابم. تعامل جالبی بین چشم و ذهن بیننده در جریان است؛ نقاشی کامل است اما در ذهن بیننده هم «تکمیل» می‌شود. بیننده بیشتر از آنچه نقاشی به صورت بصری منتقل می‌کند از طریق تخیلش به تصویر می‌بخشد. «آیا آنچه فکر می‌کنم می‌بینم را می‌بینم؟» سپس کسی ممکن است موضوع را زیر سؤال ببرد و اینکه چگونه با مفهوم Devaluation به تصویر کشیده شده. تا چه نقطه‌ای می‌تواند نقاشی آنقدر پیکسلی شود که دیگر نتوانی بفهمی چیست؟ درست مثل اینکه تا چه نقطه‌ای می‌تواند دلار آنقدر رقیق و کش‌دار و موهوم شود که کاملاً «اثر تینکربل» خود را از دست بدهد و دیگر نتواند وظیفه حیاتی‌اش را در جهان انجام دهد. شاید بفهمیم.

این بخش چهارم از سری مصاحبه‌های «یادگارهای یک انقلاب» همراه با نمایشگاه یادگارهای یک انقلاب است. بخش اول با کولین بورجز، بخش دوم با میر وان، بخش سوم با افرومن است. 

پول را درست کن. دنیا را درست کن.

ساده و مینیمال: شافر آثار هنری‌اش را در Bitcoin 2026، از 27 تا 29 آوریل (1405/02/07 تا 1405/02/09)، در The Venetian Resort، لاس‌وگاس به نمایش می‌گذارد و در یک پنل سخنرانی که توسط دنیس کوک با عنوان «نگاه به هنر ارز دیجیتال بیت‌کوین از طریق لنز اعتراض» تنظیم شده، در کنار کولین بورجز و میر وان حضور خواهد داشت. اینجا روی آثار شافر پیشنهاد بدهید. 

موزه و گالری هنر ارز دیجیتال بیت‌کوین (BMAG) بخش برنامه‌ریزی نگهداری و فرهنگی BTC Inc و کنفرانس ارز دیجیتال بیت‌کوین است. از سال 1398 (2019)، گالری هنر کنفرانس BMAG بیش از ۱۲۰ BTC در فروش آثار هنری و کلکسیونی را تسهیل کرده است. اطلاعات بیشتر درباره BMAG در museum.b.tc. BMAG را در توییتر @BMAG_HQ دنبال کنید.

پاس Bitcoin 2026 خود را با اقامت در The Venetian ترکیب کنید و شب چهارم را رایگان دریافت کنید. از کد AFTERS برای دریافت رایگان پاس After Hours استفاده کنید، یا پاس خود را به تنهایی اینجا دریافت کنید. 

این مطلب «یادگارهای یک انقلاب، بخش چهارم: بانک از پیش در آتش می‌سوخت» برای اولین بار در مجله ارز دیجیتال بیت‌کوین منتشر شد و توسط دنیس کوک نوشته شده است.